زنی که با سایه اش نقاشی میکند

گاهی رنگ ها زودتر از من به دنیا می آیند، رو کاغذ جاری میشن و من فقط نگاه میکنم تا چهره ای از میانشان بیرون بیاید، چهره ای که شاید از خوابی مانده باشد یا از حافظه کسی دیگر. نقاشی برای من فقط روایت نیست، یادآوری ست. هر لکه ردی از چیزی است که زمانی بوده و هنوز تمام نشده، گاهی آرام ، گاهی پریشان، اما همیشه در جست وجوی نوری در مرز میان رویا و واقعیت.
در ابتدا نقاشی هایم فریاد بودند ، انفجار احساسات خام، اما کم کم تبدیل شدند به گفتگو، به فهم، به نوعی درمان شخصی از طریق تصویر. هر نقاشی بخشی از خودم را شفا می دهد. آرام اما قطعی
در جهان من رنگ ها حافظه اند و هر خط ردی از گفتگو درونی دارد. من نقاشی نمی کنم تا جهان را باز نمایی کنم، می کشم تا با آن آشتی کنم. در جایی میان نظم و آشوب، فریاد و سکوت، زخم را به نماد و رنج را به فرم تبدیل می کنم ، مثل آینه ای که روان انسان را می‌شکند تا در هر شکستنی نوری تازه بدرخشد. در جهان من حتی تاریکی معنا دارد، چرا که از دل تاریکیست که نور خودش را می شناسد.